Marmalade: slachtoffer van hun eigen succes - Sound of the Sixties Zoetermeer
De Sound of the Sixties van 1 april wordt afgesloten met een optreden van Marmalade. Bij het grote publiek zijn zij vooral bekend met dat ene nummer, hun cover van de Beatles-song “Ob-la-di, ob-la-da”. Maar de Schotse band heeft heel veel meer te bieden. Van 'white soul' tot harmonieuze pop en van progressieve rock tot hard rock. Volgens ons echt een geval 'serieus ondergewaardeerd'. We nemen je mee aan de hand van 7 favoriete Marmalade-nummers.
Marmalade, Beatles, Ob la di, Reflections of my life, Sound of the Sixties
1278
post-template-default,single,single-post,postid-1278,single-format-standard,tribe-no-js,tribe-bar-is-disabled,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,columns-4,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.1,vc_responsive

Marmalade: slachtoffer van hun eigen succes

De Sound of the Sixties van 1 april wordt afgesloten met een optreden van Marmalade. Bij het grote publiek vooral bekend met dat ene nummer, hun cover van de Beatles-song “Ob-la-di, ob-la-da”. Maar de Schotse band heeft heel veel meer te bieden. Van ‘white soul’ tot harmonieuze pop en van progressieve rock tot hardrock. Volgens ons echt een geval van ‘serieus ondergewaardeerd’. We nemen je mee in het muzikale verleden van Marmalade aan de hand van 7 favoriete nummers.

 

Marmalade noemde zich tot begin 1966 nog “Dean Ford & The Gaylords”. Een band van tieners die vooral harde rock & roll wilden spelen. In de pre-Beatles jaren was het een flinke taak voor een Schotse rock ’n roll band om een contract te krijgen bij een platenmaatschappij. Dat lukte ‘The Gaylords’ dan ook pas in 1964. Hun debuut single ‘Twenty Miles’ verkocht goed in Schotland, maar deed niets in Engeland.

 

1. ‘Twenty Miles’ (1964)

 

 

Aan het eind van 1964 was Marmalade de populairste band in Schotland. De leden zetten grote stappen in hun muzikale ontwikkeling en er leek maar 1 weg om verder te groeien.. succes boeken in Engeland. Maar dat bleek een bijna onmogelijke weg. Drie jaar lang deed de band verwoede pogingen om voet aan de grond te krijgen bij het Engelse publiek, maar een echte doorbraak bleef uit.

Het lag toch echt niet aan de kwaliteit van hun muziek, want “I See the rain” werd door niemand minder dan Jimi Hendrix genoemd als beste Britse single van 1967 (best een uitspraak voor muziekjaar 67!). Dit nummer werd ook de eerste grote hit voor Marmalade in Nederland. Er volgde een tournee in ons land en in Duitsland. Maar…Engeland ging nog steeds niet overstag.

2. ‘I See the Rain’ (1967)

 

 

 

Eind 1967 zaten de bandleden er goed doorheen. Natuurlijk waren ze blij met het succes in Nederland en Duitsland, maar ze hadden alles gegeven voor een doorbraak aan de overkant van het kanaal. Begin 1968 besloten ze een laatste poging te doen met het meest commerciële geluid waar ze nog ‘mee konden leven’. Ze namen ‘Lovin’ things’ op. Dat bleek de juiste zet te zijn om hun doel te bereiken. Maar hiermee maakten ze ook een keuze die hun zou blijven achtervolgen.

De platenmaatschappij wilde dat ze aan dit commerciëlere geluid vasthielden. Er moesten snel nummers volgen om nieuwe singles en een LP uit te brengen. Een van die singles werd een cover van ‘Ob-la-di, Ob-la-da”. Marmalade nam het nummer op voordat ‘The White Album’ verscheen en zonder te weten dat het ging om een Lennon-McCartney creatie (!). Het werd een wereldwijde hit en zorgde eindelijk voor het o zo verlangde succes in Engeland; een nummer 1 hit. Maar het versterkte ook het probleem; Marmalade wilde Amerikaanse soul, folk-rock en progressieve rock invloeden gebruiken, maar kreeg in 1 klap een imago van een softe, bubblegum-achtige popband. Je ziet het ze bijna denken bij hun optreden in Top of the Pops op de BBC.

 

3. ‘Ob-la-di Ob-la-da’ (1968)

 

 

 

In de winter van 1969, na bijna een jaar stilte, kwam de band met de oplossing, het meesterwerkje ‘Reflections of My Life’ bracht de beste elementen van Marmalade bij elkaar; een briljante popsong met een hardere progressieve kant en heerlijk gitaarwerk. Het werd hun 2e nummer 1 hit in Engeland en betekende ook de doorbraak aan de overkant van de oceaan.

 

4. ‘Reflections of my life’ (1969)

 

 

Hierna volgde meteen nog een ijzersterke single; ‘Rainbow’ en de LP Reflections of the Marmalade. Op deze plaat liet Marmalade al hun invloeden naar voren komen. Van soulrock en progressieve nummers tot covers van singer/songwriters.

 

5. ‘Rainbow (1970)

 

 

Inmiddels begonnen er serieuze wrijvingen binnen de band te ontstaan. Hugh Nicholson eiste dat hij zelf de lead mocht zingen op sommige nummers en drummer Alan Whitehead kwam in het nieuws met een sex en drugs schandaal. Hij werd uit de groep gezet en vervangen door Dougie Henderson. Die wisseling had meteen gevolgen voor het geluid van de band; dat werd steeds harder en harder. Het volgende album, Songs (een aanrader!), was een combinatie van het oude en het nieuwe. Sterke rockers wisselen af met folkrock, die soms doet denken aan Crosby, Stills en Nash, zoals in ‘She wrote me a letter’.

 

6. ‘She wrote me a letter’ (1971)

 

 

Uiteindelijk was de maat voor Nicholson vol en stapte hij op. De drie overgebleven leden vonden Marmalade opnieuw uit als hard rock boogie band in de lijn van Status Quo. Dat leverde in 1974 nog een sterke plaat op: ‘Our House is Rocking’ met als een van de hoogtepunten ‘Gypsy Lady’.

 

7. ‘Gypsy Lady’ (1974)

 

 

Marmalade in 2017

SANDY NEWMAN – Lead guitar / keyboard / lead vocal
JOHN JAMES NEWMAN – Guitar / vocals
ALAN HOLMES – Acoustic / electric guitar / keyboard / vocals
JAN ROBINSON – Bass guitar / vocals
CHRIS NORTH – Drums / percussion

 

Sound of the Sixties avond op 1 april in Zoetermeer

Marmalade is de afsluiter van de Sound of the Sixties op zaterdag 1 april. Ook de indo-rockband The Eastern Aces en The Cosy Rockers treden die avond op.

 

Tags: